เอาสิ...
....เข้ามา!
เข้ามา!
น่ารำคาญ!
เทรุโกะ!
หาอะไรจับไว้!
ปีศาจตนนี้มันมีมนตรา!
อย่าบ้าบิ่นเข้าไปหามันนะ!
ตอนที่ 12 ชายผู้สวมหมวกหมู่ป่า และ เมื่อเซนอิทสึหลับ
น่ารำคาญ!
บังอาจมีแมลงมาเข้าบ้านข้า!
ก็แค่บ้านหมุนได้!
น่าสนุกดีนี่! น่าสนุกจริงๆ!
เอาเท้าออกไปนะ!
แกเป็นใครวะ?
คิดได้ไงเอาเท้ามาเหยียบเด็กตัวเล็กๆแค่นี้?
ดีนี่! ดีนี่!
ไม่เคยมีใครจับฉันโยนได้แบบเมื่อกี้มาก่อนเลย!
ทำไมต้องมาทำร้ายเราด้วย?
เขาไม่ใช่นักล่าปีศาจหรอกเหรอ?
ดาบของฉันจะกำจัดแกเอง
คนดีๆแบบแกไม่ควรใช้ดาบแบบนั้น!
วิธีแล่เนื้อน่ะ...ฉันรู้ดีที่สุดเลยล่ะ!
พอที! ตรงนั้นมีปีศาจอยู่นะ!
ใครสน!
ไอ้พวกแมลง!
หายไปซะ! ตายซะ!
พื้นมีรอยฉีก!
เหมือนกับว่ามันมาจากซสึซูมิ!
เหมือนกงเล็บของอสูร!
เปลี่ยนมาทางขวา!
เปลี่ยนมาทางซ้าย!
ไอ้พวกแมลง!
พวกแกมันก็แค่แมลง!
เริ่มเข้าใจแล้ว!
ถูกย้ายห้องอีกแล้ว?
แต่หมายความว่าไง?
ก็เมื่อกี้มันไม่ได้ใช้สึซูมินี่!
ที่นี่ก็มีแต่กลิ่นของปีศาจ
หรือว่าจะมีตัวอื่นนอกจากเจ้าสึซูมิ?
ถ้างั้น...
ได้กลิ่นเลือด
ไม่เป็นไรนะ?
อยู่ข้างๆพี่ไว้นะ
มีมนุษย์ถูกกินอีกแล้ว!
มีอะไรเหรอคะ?
ไม่เป็นไรหรอก ตรงนี้ไม่มีปีศาจแล้วล่ะ
เอาล่ะ ไปกันเถอะ
ค่อยๆไปนะ
มองไปข้างหน้านะ?
ได้กลิ่นที่ต่างออกไป
เป็นกลิ่นเลือดที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
ดูเหมือนจะไม่จบแค่นี้แน่
ขอโทษนะคุณเซนอิทสึ
ช่วยส่งสัญญาณก่อนจะเรียกได้มั้ยเล่า!
ถ้าอยากคุยก็สะกิดก่อนนิดนึงสิ!
ฉันจะหัวใจวายตายอยู่แล้วนะ!
ขอโทษครับ
ถ้ามีอีกรอบฉันตายแน่
หรือว่านายตั้งใจจะฆ่าฉันสินะ?
ก็ไม่ได้อยากทำหรอกนะ...
แต่ดูเหมือนว่า... ...คุณจะไม่ถูกกับเรื่องพวกนี้เลย
ทำไมเล่า? ฉันก็ทำเต็มที่แล้วนะ?
เอ่อ...ช่วยลืมที่ผมบอกไปเถอะ
แต่คุณก็ทำให้ผมกังวลเหมือนกันนะ
ไม่เอานะ! ขอโทษจริงๆ!
แต่ว่านะ...แต่ว่านะ...
ถ้าเราคุยกันแล้วพวกปีศาจได้ยินขึ้นมาล่ะ?
พวกมันจะเจอตัวเราได้นะ
เพราะงั้น...
การที่เงียบ มันดีกว่าไม่ใช่เหรอ?
เจอเด็กด้วยล่ะ
ลิ้นของข้าจะได้ลิ้มรสแล้วสิ
นั่นไงเห็นมั้ยเล่า?
ปีศาจออกมาแล้ว! ตัวเป็นๆเลยด้วย!
ออกไปนะ! ออกไปไกลๆเลยนะ!
อย่าเข้ามานะ!
พวกเราไม่อร่อยหรอกนะ!
พูดจริงนะ...เด็กคนนี้ก็ตัวเล็กเกิน กินไม่อิ่มหรอกนะ
แถมตัวก็มอมแมมด้วย!
รู้แล้ว...แต่ก็จะกิน
ไม่น้าาาา!
อะไรน่ะ? นั่นลิ้นจริงๆเหรอ!
เกินไปแล้ว!
ไม่เอาด้วยแล้ว!
คุณเซนอิทสึ! ลุกสิ!
รู้แล้ว! แต่ขามันไม่ยอมขยับเลยนี่สิ!
คุณต้องทำอะไรซักอย่างสิครับ?
ทิ้งฉันแล้วหนีไปซะ!
หนีไปซะ!
ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!
เป็นเด็กดีอะไรแบบนี้!
ถ้าฉันทำอะไรได้บ้างล่ะก็!
ฉันต้องทำอะไรซักอย่าง!
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เขาจะเป็นยังไงล่ะ?
เราเองก็ต้องพยายามในส่วนของเรา!
แต่วันฉันกระจอกสุดๆเลยล่ะ!
ลุกขึ้นสิครับ!
ฉันไม่มีพลังที่จะปกป้องเขาได้เลย!
แต่ถ้าไม่ปกป้องเขา...
สมองของพวกแก...ให้ฉันเถอะนะ!
คุณเซนอิทสึ!
คุณเซ...
หลับไปแล้ว
อะไรของเจ้านั่น?
ตายซะ!
คุณเซนอิทสึ!
ได้โปรดตื่นสิครับ!
นั่นมันเสียงอะไรน่ะ?
เจ้านั่น...
มีทางท่าทีเปลี่ยนไป!
คุณเซนอิทสึ...
ปราณอัสนี กระบวนท่าที่ 1
อัศนีสาดแสง!
ตายแล้ว!
ตายแล้วเหรอ!
อะไรน่ะ? ไม่เอาแล้วนะ!
อะไรกัน? อะไรกันเนี่ย!
โชอิจิคุง...
นี่นาย...
นายช่วยฉันไว้สินะ ขอบใจนะ!
บุญคุณครั้งนี้ฉันจะไม่ลืมไปชั่วชีวิตเลย!
ทำไมไม่บอกล่ะว่าตัวเองแข็งแกร่งน่ะ?
พูดเรื่องอะไรน่ะ?
อะไรเหรอ?
เปล่า...
ไม่มีอะไรหรอกครับ
ไปกันเถอะครับ?
มันหนีไปอีกแล้ว!
เวลาแบบนี้มันน่านัก!
ทำไมฉันต้องมีอยู่ในบ้านแบบนี้ด้วย...
อย่ามาหาเรื่องกันนะเฟ้ย!
หลบได้เหรอ?
ดูท่าจะเจอมนุษย์เข้าแล้วสิ
เนื้อของแกคงอร่อยไม่เบา!
ปราณสัตว์ป่า...ฉบับคิดเอง
คุ้มค่าจริงๆที่ได้จัดการเจ้านี่!
อย่าคิดว่าจะจัดการข้าได้นะ!
เจ็บนะ!!!
จงกลายเป็นศพ!
ให้ข้าเหยียบย่ำซะ!
เขี้ยวที่ 3 คมเขี้ยวสังหาร!
บุกทะลวง! บุกทะลวง!
มาเรจิ...
อาหารของข้า...
50...
ไม่สิ 100 แล้ว...
ข้าจะกินมาเรจิและพวกมนุษย์ให้หมด
แล้วก็...
(ข้างแรมอันดับที่ 6) ข้าจะได้เป็น 12 อสูรจันทราอีกครั้ง
เคียวไก!
ไม่กินแล้วเหรอ?
ไม่อีกแล้วเหรอ?
ไม่เอาแล้ว
ไม่เอาแล้วครับ!
ขอเวลาซักประเดี๋ยวเถอะครับ!
แค่นิดเดียว!
พอแล้วล่ะ
ข้าจะลดระดับของเจ้าซะ
เพราะว่านั่นคือขีดจำกัดของเจ้า
ยิ่งกินมากเท่าไหร่...ก็ยิ่งแข็งแกร่ง
และเขาก็เห็นสิ่งหนึ่ง
ท่านคิบูซึจิได้มอบเลือดให้แกข้า
เลือดของท่านผู้นั้นแข็งแกร่งจริงๆ
ข้ามั่นใจว่าตอนนี้ข้าแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อน
แล้วจะได้กลับไปอยู่ใน 12 อสูรจันทราอีกครั้ง
และเป็นภัยต่อมนุษย์
ความแข็งแกร่งที่ข้าเชื่อมั่นในตนเอง!
ข้าเชื่อมั่น
พี่คิโยะชิ!
พี่คะ!
เทรุโกะ!
คนนี้คือ?
ฉันชื่อคามาโดะ ทันจิโร่
ฉันมาเพื่อกำจัดปีศาจ
ไหน ขอดูบาดแผลของนายหน่อย
ทั้งสองคนพยายามได้ดีมาก
พี่คะ...
ฉันมีของดีมาให้ล่ะ!
อาจารย์ให้ฉันติดตัวไว้น่ะ!
อาจารย์ของฉันสวมหน้ากาเท็นงูน่ะ
เท็นงู?
จริงเหรอ?
จริงสิ
สมุนไพรของอาจารย์นี่ดีสุดๆเลยล่ะ
เอาล่ะ เสร็จแล้ว!
แล้ว? หายเจ็บแล้วใช่มั้ย?
ช่วยบอกที เกิดอะไรขึ้นที่นี่?
ปีศาจมันจับตัวผมมา
และผมเกือบจะถูกกิน
แต่ว่า
มีปีศาจตัวอื่นปรากฎตัวขึ้นมา
และพวกมันก็เริ่มสู้กัน
ใครชนะก็ได้กินผมก่อน
แล้วก็
มีปีศาจตัวนึงถูกดึงสึซูมิออกมา...
เขาก็เลยพยายามจัดการกับปีศาจอีกตน
เขาเลยทิ้งซสึซูมินี่!
แล้วผมก็ใช้มัน
ห้องก็เลยเปลี่ยนไป
ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน!
ปีศาจกับสึซูมิเหรอ...
เจ้านั่นสินะ?
เจ้านั่นพูดถึงมาเรจิอะไรซักอย่าง
ใช่แล้ว!
เขาเรียกผมว่ามาเรจิ!
"มาเรจิ" คืออะไร?
หมายถึงเลือดชนิดพิเศษ!
เจ้าพวกเด็กบ้า!
เดี๋ยวปั๊ดจิงเลยนิ
อย่าน่า!
"เลือดชนิดพิเศษ" หมายความว่าไง?
มนุษย์ก็มีเลือดที่ต่างกันนะ เจ้าโง่!
มาเรจิที่ดีที่สุด...
เป็นเลือดที่หายาก
และแปลกมาก...
สำหรับปีศาจ!
กินมาเรจิคนเดียวเท่ากับกินมนุษย์ไป 50 คน!
ไม่สิร้อยต่างหาก!
สำหรับปีศาจคือของล้ำค่า!
มาเรจิเป็นอาหารชั้นเลิศของปีศาจ!
มาเรจิ...
อ
พี่ต้องไปแล้ว
ใจเย็นๆนะ
ไม่เป็นไร
พี่จะจัดการเจ้านั่นเอง
ฟังนะเทรุโกะ
ตอนนี้พี่ชายกำลังเหนื่อยมาก
ฝากเทรุโระดูแลเขาด้วยนะ?
ส่วนพี่จะออกไปหาเจ้านั่นเอง
เหมือนกับที่คิโยชิบอกไว้
อย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า
แล้วสึซูมิจะจากไปเอง
พี่สัญญาว่าจะกลับมาช่วยนะ
พี่จะตามกลิ่นพวกเธอเอง
แล้วจะเรียกชื่อพวกเธอก่อนเคาะประตู
พยายามเข้า...อีกแค่นิดเดียว
ทำได้ใช่มั้ย?
ดีมาก!
แข็งแกร่งมาก!
พี่ไปก่อนนะ
แล้วเจอกัน!
ไอ้พวกแมลง!
น่ารำคาญ!
มันใช้สึซูมิที่ไหล่ขวาเพื่อหมุนขวา!
ไหล่ซ้ายหมุนซ้าย!
ขาขวาหมุนไปข้างหน้า!
ขาซ้ายหมุนไปข้างหลัง!
และใช้สึซูมิตรงท้องเพื่อโจมตี!
เร็วมาก!
ต้องฝึกเรื่องความเร็วหน่อยแล้วเรา!
ยังดีที่คุณทามาโยะช่วยไว้
แต่บาดแผลก็ยังไม่หายเจ็บเลย!
จะจัดการได้แน่เหรอ?
ฉันน่ะI?
บาดแผลพวกนั้นมันโคตรจะเจ็บเลย!
ฉันพยายามมาจนถึงขั้นนี้แล้ว!
ต้องมาช่วยแยกเซนอิทสึกับผู้หญิง
ทั้งๆที่เจ็บมากแต่ก็พยายามจนถึงตอนนี้!
ฉันเป็นพี่คนโต ยังไงก็ต้องทน!
ถ้าเป็นคนรองก็ไม่เท่าไหร่!
ต้องพยายาม
แม้ว่าเราจะไม่แข็งแกร่งพอ แต่ก็ต้องสู้
เจ้านั่นมีกงเล็บเหมือนกับอสูร
มันทำให้เรากลัวจนไม่กล้าจะขยับเลย!
เพราะร่างกายยังไม่พร้อม
ถ้าอยากไปข้างหน้าก็ต้องทน
เจ็บแทบตายก็ต้องทำ
ราวกับถูกตัดขาดเลย!
บาดแผลที่เคยเจอมันหนักหนาก็จริง!
คุณอุโรโคดากิ!
น้ำจะช่วยเปลี่ยนทุกอย่างเอง
บางครั้งมันก็ไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน
แต่มันมักจะก่อตัวรวมกัน
บางครั้งมันก็ผลักก้อนหินก้อนใหญ่ๆได้
ใช่แล้ว!
กระบวนท่าปราณวารีมี 10 แบบ!
แต่จะใช้อะไรดีล่ะ!
ถ้าบาดเจ็บ
มีแต่ต้องก้าวข้ามมัน!
ไม่ว่าจะเจออะไร!
เพราะสายน้ำไม่เคยหยุดไหล!
ตอนนี้ไม่ใช่แค่กระดูก หัวใจก็พัง!
ถ้าไม่มีทันจิโร่ ฉันตายแน่เลย!
ก็บอกว่าอย่าตื่นตูมไงเล่า!
มองไปข้างหน้า!
ก้าวข้ามตัวเองให้ได้!
พยายามเข้าสิทันจิโร่!
พยายามเข้า!
ฉันผ่านมาเยอะแล้ว!
ตอนนี้ฉันต้องก้าวข้ามมัน!
ไม่ใช่แค่วันนี้...
หรือวันพรุ่งนี้!
แม้จะต้องแหลกสลาย...
ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!
พยายามเข้าทันจิโร่!! พยายามเข้า!
ฉันเป็นพี่คนโตฉันต้องอดทน!
เนซูโกะก็เชียร์พี่อยู่ใช่มั้ยล่ะ?
ขอบใจนะเนซูโกะ!
งั้นคราวหน้าพี่จะคอยเชียร์เนซูโกะบ้างนะ!
พยายามเข้าเนซูโกะ! พยายามเข้า!
เนซูโกะห้ามยอมแพ้เด็ดขาดเลยนะ!
เนซูโกะเป็นลูกคนรอง เพราะงั้นต้องพยายามเข้านะ
อย่ายอมแพ้เด็ดขาดเลยนะ?
ตอนต่อไป ตอนที่ 13 สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิต
ลืมเรื่องแฉความลับไปซะได้!